Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010


Η γερμανική "τραγωδία": απο την "πειθαρχία" στην "ακαμψία"

 Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος

Γράφει ο σοφός Νικκολο Μακιαβέλι στο διαχρονικό «Ηγεμόνα» του: « Ο πάπας Ιούλιος Β πορεύτηκε ορμητικά σε όλες τις υποθέσεις του και βρήκε τους καιρούς και τα πράγματα τόσο ταιριαστά με τον τρόπο που ενεργούσε που στο τέλος έβγαινε πάντα κερδισμένος…..η βραχύτητα της ζωής του δεν τον άφησε να δοκιμάσει το αντίθετο, γιατί, αν έφταναν οι καιροί που θα ήταν αναγκασμένος να πορευτεί με επιφύλαξη, θα ερχόταν κι η καταστροφή του…αν η τύχη αλλάζει και οι άνθρωποι εμμένουν πεισματικά στις θέσεις τους, είναι ευτυχισμένοι όσο καιρό συνταιριάζουν με τη τύχη και δυστυχισμένοι όταν δεν ταιριάζουν.»
Μιας και η κρίση φέρνει πάλι στο προσκήνιο το θέμα των εθνικών χαρακτηριστικών που φαίνεται ότι  καμία επικοινωνιακή επίθεση δεν μπορεί να εξαφανίσει από τη μια μέρα στην άλλη, δεν μπορούμε να μην σταθούμε στη στάση της γερμανικής κυβέρνησης και να μην την αναλύσουμε υπό το πρίσμα των παραπάνω (το ίδιο θα  μπορούσε να συμβεί άλλωστε και με τη δική μας στάση).  
Από το 1850 που αναπτύσσουν την δική τους εθνική ιδέα οι Γερμανοί προσπαθούν να εδραιωθούν στο παγκόσμιο στερέωμα και να αναγνωριστούν ως ηγέτες.
Παρ όλα αυτά δέσμιοι των χαρακτηριστικών τους καταλήγουν πάντα να περιθωριοποιούνται από εκείνη ακριβώς τη

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010


Δεν άκουσα; Πως είπατε; Ορίστε;

 Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος

1.140.000 λιγότεροι ψήφοι για το Πασοκ.
Αποχή 40% έως 50% και άκυρα-λευκά 10%.
Δυο οι μονάδες της διαφοράς από τη ΝΔ.
Ο Σγουρός (ένα επιτυχημένο κατά γενική ομολογία στέλεχος της αυτοδιοίκησης) καταγράφει ένα πενιχρότατο 24%.
Ο Δημαράς παίρνει 15%!!!( και θεωρείται ήττα του!!).
Και βγαίνει ο πρωθυπουργός κάνει μια δήλωση-κονσέρβα που προφανώς θα έκανε υπό οποιοδήποτε αποτέλεσμα, μην αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα ενός ηχηρότατου μηνύματος αποδοκιμασίας της πολιτικής του.
Χάθηκε ο κόσμος να έκανε μια ελάχιστη αναφορά σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον αποδοκίμασαν δείγμα ότι συμμερίζεται τους προβληματισμούς τους και ότι συνομιλεί μαζί τους;
Όταν ο ίδιος ανάγει σε.......

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010


Το πραγματικό δίλημμα για το Μνημόνιο ( που δεν τέθηκε γιατί έχει ήδη απαντηθεί ! )

Λέμε τώρα...
Ο κ.Παπανδρεου είναι σοσιαλιστής.
Είναι πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς.
Ηγέτης ενός κόμματος δημοκρατικών και φιλολαϊκών παραδόσεων .
Παρολ αυτά κυβερνώντας μια χώρα δεδομένης οικονομικής και πολιτικής ισχύος και ζώντας σε ένα καπιταλιστικό κόσμο είναι υποχρεωμένος να αποδεχτεί τους ορούς της ....
διεθνούς τοκογλυφίας και κάνοντας την κάρδια του πέτρα να υιοθετήσει μέτρα αντιλαϊκά για την αδιατάρακτη εξυπηρέτηση των δανειακών μας αναγκών.
Ως εδώ πολύ καλά!(ακόμη κι αν αγνοήσουμε τις αιτιάσεις περί ανεπαρκών χειρισμών).
Όμως ο κ.Παπανδρεου δεν μεταφέρει απλά τον εκβιασμό......

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010


Εκτακτα απεργοδικεία και τα δικαιώματα στο απόσπασμα


 Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος

Γιατί απεργείτε κύριε;
Γιατί δεν δουλεύετε κύριε;
Το ξέρετε ότι δημιουργείτε πρόβλημα στην αγορά;
Δεν ενδιαφέρεστε για το κόστος της απεργίας σας;
Και μετά «σεντόνι» τα ιδεολογικά επιχειρήματα για την αξία της εργασίας και την ζημιά της απεργίας, ουρά οι θιγόμενες ομάδες προκειμένου να καταθέσουν ως «μάρτυρες κατηγορίας» στα έκτακτα απεργοδικεία τους…
Στα σοβαρά ο ιστορικός του μέλλοντος θα θεωρήσει τη μορφή αυτή δημοσιογραφίας ως «ενημέρωση» και «έλεγχο της εξουσίας» κι όχι άσκηση επιστασίας υπέρ εργοδοτών και κυβερνήσεων;
Έχει καμιά σχέση η ψυχολογική τρομοκρατία, ο διασυρμός και η στοχοποίηση με την ενημέρωση;
Ωραία μας είπαν την .......

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010


Δεν ειναι ζητημα σεξ....Μητσο, δεν φταις!

 Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος

Οι ειδικοί στην σεξουαλική παρενόχληση λένε ότι η σχέση ενός εργοδότη με μια υπάλληλο του δεν είναι ζήτημα σεξ(=ισότιμης ανταλλαγής ηδονής) αλλά ζήτημα εξουσίας.

Οι ειδικοί των τραπεζικών σχέσεων λένε ότι η σχέση δανειστή με δανειζόμενο δεν είναι ζήτημα εξουσίας αλλά ζήτημα σεξ(=ισότιμης ανταλλαγής ηδονής).

Ό Μήτσος λαμβάνει την ευχαρίστηση της καλοπέρασης από την χρήση του δανείου του και ο κ. Τραπεζίτης την ευχαρίστηση της καλοπέρασης από την κερδοφορία των τόκων του.

Ως εκτούτου τα αποτελέσματα που απορρέουν από την ισότιμη αυτή σχέση βαρύνουν τουλάχιστον εξίσου και τους δυο (μη σου πω περισσότερο το Μήτσο, που «τα θελε» κιόλας!).

Θα μας τρελάνουν;

Ωραία έχουμε από τη μια μεριά τον Μήτσο με τα απωθημένα, τα όνειρα, τους υπολογισμούς, τις επιθυμίες άντε και τις ανάγκες του

Κι απ την άλλη τον κ.Τραπεζίτη:

-με τις ορδές των υπαλλήλων, λογιστών, δικηγόρων, οικονομολόγων........

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010


Θυμάστε τις "φούσκες";

Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος
Το καλοκαίρι του 99 εν όψει της εισόδου στην ΟΝΕ σε ένα ανώμαλο κλίμα ευφορίας ο κόσμος αγόραζε μετοχές σε δυσθεώρητα ύψη για εταιρίες που δεν είχαν καν γραφεία!
Αγόραζαν ακριβά και αναντίστοιχα προς την πραγματική τους αξία…..Kι αυτό ήταν σκάνδαλο!
Σήμερα ζούμε την ίδια ανώμαλη κατάσταση αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το κλίμα στην αγορά και την κοινωνία είναι ζοφερό, η ψυχολογία στο μηδέν, το χρηματιστήριο στο πάτο, οι χρηματιστηριακές αξίες εν μέσω κρίσης (που είναι ανώμαλη κατάσταση) δεν αντιστοιχούν στην πραγματική αξία των εταιρειών.
Μπορείς να αγοράσεις φθηνά και αναντίστοιχα προς την πραγματική τους αξία….Kι αυτό είναι επίσης σκάνδαλο!
Βέβαια για τους μαυραγορίτες, τοκογλύφους και λοιπούς οπαδούς του σλόγκαν "η κρίση παράγει ευκαιρίες" (για πλιάτσικο) είναι απλά (όπως και το 99) μια "επενδυτική" ευκαιρία.
Η τράπεζα Πειραιώς προσφέρει 372 εκατ. ευρώ για το 77,31% της Αγροτικής τράπεζας (αντιστοιχεί σε 0,53ευρώ ανά μετοχή και μάλιστα υπολείπεται κατά 50,3% της χρηματιστηριακής της αξίας )και 329 εκατ. ευρώ για να αποκτήσει το 33,04% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, τίμημα που αντιστοιχεί σε 3,5 ευρώ ανά μετοχή, αυξημένο κατά 29,6% σε σχέση με.........

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010


Δεν είναι ντροπή..Υπάλληλοι είμαστε όλοι!

Γράφει ο Βασίλης Νικολόπουλος Στρατιωτικός σύνδεσμος, φιλελεύθεροι, Γιάνναρος, Γ. Πωπ, Γ.Βλαχος, Ανδρέας Καβαφακης…..Τους γνωριζετε;;;ΟΧΙ;;;;

Είναι οι εκδότες των αρχών του 20ου αιώνα (συγχαρητήρια μπράβο μόλις κερδίσατε ένα dvd ή μήπως θέλετε πετσέτα;;)


Ε λοιπόν η απόσταση που χωρίζει τη σημερινή δημοσιογραφία της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και του πολιτικού, καταναλωτικού κλπ marketing από την δημοσιογραφία των αρχών του 20ου αιώνα είναι εκείνη που χωρίζει τους εκδότες των πρώτων εφημερίδων από τους τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, εργολάβους, πολυεθνικούς ομίλους και λοιπούς ιδιοκτήτες ΜΜΕ των αρχών του 21ου .

Οι πρώτοι εκινούντο συνήθως από πολιτικά κίνητρα στράτευσης σε μια εποχή που η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε δυο αντίθετα στρατόπεδα (βενιζελικοι-βασιλόφρονες) ενώ οι δεύτεροι ενδιαφέρονται ως άνθρωποι της αγοράς για οικονομικές συμφωνίες, κέρδη, deals,προώθηση των προϊόντων τους κλπ.

Δεν είναι κακό! Αυτή είναι η εποχή μας.........